Kent ve Gündem Gündeme Dair Haberler Bu Sitede
Benzer Haberler
Sokaklarda sessiz bir çığlık dolaşıyor. Görmek istemeyenlerin görmediği, duymak istemeyenlerin duymadığı bir çığlık bu… Ülkenin genç kızları, her geçen gün biraz daha uyuşturucu bataklığına sürükleniyor. Bu sadece bireysel bir düşüş değil; bu, toplumun aynaya bakmaktan kaçtığı büyük bir utançtır.
Bugün uyuşturucuya bulaşan kız çocuklarını konuşurken, çoğu zaman onları suçlu ilan etmeyi tercih ediyoruz. Oysa asıl soruyu sormuyoruz: Bu kızlar neden bu noktaya geliyor? Kim itti, kim yalnız bıraktı, kim görmezden geldi?
Birçok genç kız için uyuşturucu, ‘özgürlük’ gibi pazarlanıyor. Sevgi eksikliği, aile içi şiddet, yoksulluk, istismar, gelecek kaygısı ve değersizlik hissi… Tüm bu boşlukların içine zehir gibi sızıyor. Bir maddeyle başlayan hikâye, kısa sürede kararan bir hayata dönüşüyor.
Okullarda rehberlik servisleri yetersiz. Mahallelerde gençleri tutacak sosyal alanlar yok. Spor, sanat ve kültür faaliyetleri lüks gibi görülüyor. Devlet politikaları ise çoğu zaman tedavi ve önleme yerine cezalandırmayı tercih ediyor. Oysa kelepçe çözüm değil, eğitim çözümdür. Hapishane umut üretmez, rehabilitasyon üretir.
Uyuşturucuya sürüklenen genç kızlar iki kez cezalandırılıyor: Önce bağımlılıkla, sonra toplumun ağır yargılarıyla. “Kız başına…” diye başlayan cümleler, aslında vicdanın sustuğu yerlerdir. O kızlar bizim kızlarımızdır. Onları kaderine terk etmek, geleceğimizi terk etmektir.
Anne-babalara büyük görev düşüyor. Yargılamak yerine dinlemek, bağırmak yerine anlamak gerekiyor. Devlete düşen görev ise çok daha net: Erken müdahale, ücretsiz ve erişilebilir rehabilitasyon merkezleri, psikolojik destek ve güçlü sosyal projeler.
Unutmayalım; bir genç kız kaybolduğunda sadece bir hayat değil, bir gelecek de kaybolur. Uyuşturucu ile mücadele, polisle değil; vicdanla, eğitimle ve adaletle kazanılır.
Bu ülkenin genç kızları karanlığa değil, ışığa layık. Onları suçlu ilan ederek değil, hayata tutunmalarını sağlayarak kurtarabiliriz.
