Bir toplumun gerçek zenginliği, sahip olduğu değerlerde değil, yaşattığı insanlıkta saklıdır.
Bir zamanlar insanlar birbirlerinin kapısını yalnızca bir ihtiyaçları olduğunda değil, hâl hatır sormak, bir fincan çay içmek ve gönül almak için de çalardı. Bir mahallede bir çocuk ağladığında birkaç evin ışığı yanar, bir yaşlının ihtiyacı olduğunda komşular seferber olurdu. Çünkü o günlerde insanlık, yalnızca güzel sözlerden ibaret değildi; hayatın tam merkezindeydi.
Günümüzde ise büyük şehirler büyüyor, binalar yükseliyor, teknoloji gelişiyor, iletişim araçları çoğalıyor. Ancak bütün bu gelişmelerin arasında insanın insana olan yakınlığı giderek azalıyor. Aynı sokakta yaşayan insanlar birbirlerini tanımıyor, aynı sofrada oturanlar birbirlerinin gözlerine bakmak yerine telefon ekranlarına bakıyor.
Peki, biz gerçekten gelişiyor muyuz, yoksa yalnızca değişiyor muyuz?
İnsanlık, bir insanın sahip olduğu makamla, unvanla, servetle veya toplumdaki konumuyla ölçülmez. İnsanlık; güçsüzün yanında durabilmekte, ihtiyaç sahibinin elinden tutabilmekte, haksızlık karşısında susmamakta ve kendinden olmayana da saygı gösterebilmekte saklıdır.
Bir toplumda insanlar birbirlerinin acısına duyarsız kalıyorsa orada büyük bir eksiklik vardır. Bir çocuğun eğitimi, bir yaşlının yalnızlığı, bir ailenin geçim mücadelesi veya bir gencin geleceğe dair umutsuzluğu kimsenin umurunda değilse o toplumun yalnızca ekonomik değil, insani anlamda da düşünmesi gereken meseleleri vardır.
Oysa toplumları ayakta tutan en güçlü bağ, insanın insana duyduğu saygı ve merhamettir.
Bir öğretmenin öğrencisine gösterdiği ilgi, bir esnafın dürüstlüğü, bir yöneticinin adaletli davranışı, bir gazetecinin gerçeğin peşinden gitmesi, bir komşunun zor günlerde uzattığı yardım eli… Bunların her biri insanlığın topluma bıraktığı sessiz ama güçlü izlerdir.
Unutulmamalıdır ki iyilik de kötülük de toplum içerisinde yayılır. Bir insanın yaptığı iyilik başka bir insana umut olabilir. Bir tebessüm, bir teşekkür, samimi bir davranış bazen hiç beklemediğimiz kadar büyük değişimlerin başlangıcı olabilir.
Toplumun yeniden ayağa kalkması için önce insan ilişkilerinin güçlenmesi gerekir. Daha fazla bina değil, daha fazla gönül köprüsü; daha fazla gösteriş değil, daha fazla samimiyet; daha fazla konuşmak değil, daha fazla anlamak zorundayız.
Çünkü insanlığın olmadığı yerde başarı eksik, adalet eksik, huzur eksiktir.
Dolayısıyla, ülkenin geleceğini yalnızca yolları, köprüleri, fabrikaları ve ekonomik göstergeleri belirlemez. O ülkenin geleceğini, yetiştirdiği insanların vicdanı, ahlakı, merhameti, dayanışma kültürü ve birbirine karşı taşıdığı sorumluluk duygusu da belirler.
Bugün kendimize şu soruyu sormalıyız:
Biz nasıl bir toplum bırakmak istiyoruz? Birbirine sırtını dönen insanların yaşadığı bir dünya mı, yoksa birbirinin derdiyle dertlenen, sevincini paylaşan, adaleti ve vicdanı yaşatan bir toplum mu?
Belki de artık yeniden insan olmayı, insan kalmayı ve insanlığımızı hatırlamanın zamanıdır.
Çünkü medeniyetin gerçek ölçüsü yükselen binalar değil, alçalmayan insanlık değerleridir.
Kent ve Gündem Adana'da Gündeme Dair Haberler Bu Sitede